Zasada podparcia pręta kotwiącego samowiercącego

Samowiercąca pręt kotwiący jest rodzajem pustej kotwy, ale różni się od pustej kotwy. Sama kotwa samowiercąca jest zarówno żerem wiertniczym, jak i pustym prętem kotwiącym. Zasada podparcia polega na użyciu wiertnicy do wbicia kotwy w skałę lub glebę, która wymaga wzmocnienia, i podłączeniu jej do maszyny do iniekcji w celu wtłoczenia zawiesiny z wiertła do otworu wiertniczego przez wydrążony korpus kotwy, wypełniając pęknięcia i odwierty w warstwach wokół kotwicy, w wyniku czego korpus kotwicy oraz otaczająca skała i gleba zestalają się w jedną całość, odgrywając rolę we wzmocnieniu skały lub gleby.
Kotwa samowiercąca ma charakter rozciągliwy, dzięki czemu korpus żerdzi jest krótszy i może być stosowany z mniejszą wiertnicą. Szczególnie nadaje się do budowy w stosunkowo wąskich przestrzeniach, takich jak piwnice, dna mostów i brzegi rzek. Wraz z rozwojem gospodarki i wzrostem liczby krajowych projektów budowlanych, kotwy samowiercące zaczęto stosować w obszarach kotwienia skał i gruntów, takich jak tunele i projekty podziemne, projekty fundamentów i fundamentów oraz projekty skarp.
Samowiercące pręty kotwiące łączą w sobie funkcje wiercenia, cementowania i kotwienia. Ponadto w procesie budowy nie jest wymagana obudowa, co pozwala uniknąć problemów, takich jak łatwe zapadanie się otworu i trudne tworzenie się otworów z powodu luźnej geologii. Dlatego samowiercące pręty kotwiące doskonale nadają się do budownictwa inżynieryjnego, takiego jak warstwy podatne na zapadanie się otworów, wzmacniania istniejących konstrukcji i spoinowania w celu wypełnienia pęknięć.